De aard van het EGO( Een Groot Oordeel)

Afgescheidenheid

Eerst mechanisme volledig doorzien

EGO betekent letterlijk uit het Latijn “ IK “.

We identificeren ons met een geslacht, een naam, een familie, met spullen, met ideeën.Wanneer we ergens blij mee zijn willen we dit vasthouden en er een mij-label aan vastplakken zelfs aan dingen die we niet willen zoals: mijn problemen, mijn ziekte, mijn te dikke lijf etc. Het mijn – label verschaft ons een identiteit, een ik-beeld. Het mijn-mechanisme, het EGO, wil altijd iets te verbeteren hebben. Het is nooit oké met wat is. Het wil, wil beter, wil meer, wil anders of wil niet.

Het doel is het in stand houden en versterken van de identiteit.

Alles doet het mijn-mechanisme om het ik-beeld in stand te houden, het ik-beeld waarmee we ons onderscheiden van een ander of liever gezegd waarmee we ons afscheiden van een ander.

Alles wat je jezelf toe-eigent houdt je gevangen in dualiteit.

“Mijn” label zorgt voor angst; angst om te verliezen. Angst om te verliezen maakt dat de boog gespannen zal staan om het te behouden en te controleren.

Dat maakt je “onrustig”, verkrampt. Alles behalve ontspannen.

De “jij” die je hebt opgebouwd met behulp van het mijn-mechanisme is niets meer dan een bundeling van ideeën, al dan niet gematerialiseerd.

Het identificerend mechanisme is continu werkzaam.

EGO moet dienstbaar zijn aan jou i.p.v. jou overnemen. De beelden en ideeën die je over jezelf hebt houden dan op te bestaan! Je zou de ego-gedachte kunnen samenvatten als een fundamenteel gevoel van onzekerheid, afgescheidenheid en tekort. Om het gevoel ‘ik ben niet goed genoeg’ te ontlopen, gaan we op zoek naar compensatie. Om het gat in onze ziel te dichten, gaan we angstvallig op jacht naar de goedkeuring en liefde van mensen om ons heen.

Het denken is eigenlijk een soort duiveltje, een verleider. Het probeert voortdurend je aandacht te veroveren en je mee te lokken in een verhaal dat eigenlijk altijd is gericht op ofwel de toekomst, ofwel iets in het verleden. En zodra het denken je aandacht te pakken heeft, kan het je blijven domineren.

De mind is eigenlijk een soort parasiet, hij leeft op de aandacht die jij hem geeft, dat is zijn voeding, daar teert hij op. Zolang je de mind blijft voeden met je aandacht blijft hij de heersende kracht in je leven. Op deze manier wordt de mind letterlijk aan de praat gehouden. Het zijn niet onze gedachten die het probleem zijn; een gedachte heeft op zich geen enkele macht. Het is niet meer dan geheugen, verleden, meer niet. Misschien noemen we het daarom ook wel ge-dachte; het is al eens gedacht. Hij is eigenlijk al voorbij op het moment dat jij er een probleem van maakt. Een gedachte heeft van zichzelf geen enkel bewustzijn. Het is een dood ding , een object. De gedachte komt pas tot leven als we erdoor gefascineerd raken, als we er een relatie mee aangaan, ermee gaan spelen. we reanimeren de gedachte als het ware door onze aandacht erop te richten. Hoe meer we gebiologeerd zijn door gedachten, hoe meer beweging we dus genereren in ons hoofd.

Nu kun je proberen om rust te brengen in het denken door er bepaalde technieken op los te laten of te gaan mediteren. Maar welke methode je ook toepast, het zal je slechts een tijdelijke verlossing geven, het zal nooit tot permanente vrijheid leiden.

 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *